Grzyby „dzieci” (kozy): opis i metody przygotowania


Najczęściej kozi grzyb (Suillus bovinus) jest określany w codziennej mowie zbieraczy grzybów jako dziecko. Ten rurkowy jadalny grzyb z rodzaju Oiler i rodziny Boletaceae rośnie prawie wszędzie w leśnym pasie naszego kraju, a jego opis znany jest nawet początkującym zbieraczom grzybów.

W przeciwieństwie do wielu innych rodzajów grzybów koza nie ma fałszywych przedstawicieli, co czyni ją bardzo wygodną.

Opis botaniczny

Kozlyak jest również nazywany muchą mech, kołem zamachowym lub hodowcą. Ten dość powszechny grzyb ma wypukłą lub w kształcie poduszki, a czasem płaską wypukłą czapkę o średnicy 3,5–11,5 cm. Powierzchnia kapelusza jest gładka, z niewielką lepkością. W zależności od warunków wzrostu kapelusz może być błyszczący lub mieć stosunkowo wyraźną błonę śluzową.

Kolor czapki może się różnić. Najczęstsze opcje:

  • czerwonawo-brązowe zabarwienie;
  • żółtawy brąz;
  • jasnożółty z brązowym odcieniem;
  • czerwonawy brąz;
  • czerwonawa ochra.

Czapka ma charakterystyczną skórkę, którą trudno jest usunąć z powierzchni.

Miąższ grzybowy charakteryzuje się gęstą i elastyczną konsystencją. W przejrzałych próbkach można zaobserwować pewną elastyczność miazgi. Główne zabarwienie owocnika jest jasnożółte lub jasnożółte. Miąższ nóg może mieć czerwonawy, brązowawy lub brązowawy odcień. Charakterystyczną cechą jest tendencja miazgi nóg do zaczerwienienia na nacięciu. Zapach nie jest zbyt wyraźny, grzybowy.

Goat Mushrooms: zbieranie

Względnie wysoka noga ma średnicę nie większą niż 20 mm. Ma charakter ciągły, ma kształt cylindryczny, dość często jest zakrzywiony lub zwęża się w dół. Konsystencja nóg jest gęsta. Powierzchnia jest gładka, bez połysku. Charakterystyczną cechą jest możliwość deformacji i pękania nasadki u zarośniętych okazów. Hymenofor po wewnętrznej stronie nasadki jest cylindryczny, podobny do gąbki, reprezentowany przez liczne tubki o żółtawym lub oliwkowym zabarwieniu z porowatymi i nieregularnymi porami.

Gdzie rosną „dzieci”

Dzięki rurkowatej warstwie pod kapeluszem „dziecięcy” grzyb otrzymał inną popularną nazwę - kratę. W niektórych obszarach jest nazywany krowim grzybem, krową lub bagnem, a także suchą olejarką.

Najczęstsze „dziecko” występuje w surowych drzewach iglastych i w pasie leśnym z bagnami. Często wzdłuż dróg rośnie koza. Grzyb ten był szeroko rozpowszechniony w prawie wszystkich regionach naszego kraju, w tym na terytorium Syberii i Uralu.

Z reguły „dzieci” rosną jak motyle w całych grupach, ale są też pojedyncze osobniki. Szczyt owocowania występuje w połowie lata. W zależności od warunków pogodowych zbieranie grzybów może odbywać się do ostatniej dekady września lub do połowy października.

Korzyści i szkody

Kozlyak należy do liczby grzybów jadalnych trzeciej kategorii, a pod względem wartości odżywczych, a także smaku, jest tylko nieznacznie gorszy od olejków. Dla „dzieci” nie charakteryzuje się bardzo wyraźnym grzybowym smakiem i aromatem, dlatego zaleca się gotować je razem z innymi grzybami.

Miąższ grzybowy zawiera wiele niezbędnych aminokwasów. Ciała owocowe są bogate w glikogen, lecytynę i tryptofan, a także zawierają znaczną ilość karotenu, fosforanów, witamin z grup B, PP i D.

Przy odpowiedniej obróbce cieplnej strawność aminokwasów stanowi trzy czwarte całości. Tłuszcze zawarte w owocnikach są wchłaniane prawie całkowicie. Nie należy zapominać, że koza jest źródłem fosforu, a także może wywierać działanie przeciwdrobnoustrojowe. Sztuczne grzyby „dzieci” nie istnieją, a dwoje tego gatunku ma zbyt wyraźne różnice, dlatego zatrucie jest niezwykle rzadkie.

Jak gotować

Gotowanie kozy nie jest trudne. Po obróbce cieplnej miąższ staje się fioletowawy, co należy wziąć pod uwagę podczas procesu przygotowania. „Dzieci” słusznie należą do kategorii grzybów uniwersalnych. Można je stosować nie tylko do przygotowania pierwszych i drugich dań, ale także przygotować na okres zimowy poprzez suszenie, marynowanie i solenie.

Według zbieraczy grzybów koza smakuje jak maślana, więc można ją stosować do przygotowywania podobnych potraw:

  • do wytrawiania i wytrawiania stosuje się najmłodszych, z najsilniejszym możliwym kapeluszem;
  • „dzieci” z suchym kapeluszem nie pozwalają na osadzanie się na nim resztek leśnych, dlatego ich czyszczenie jest łatwe i szybkie;
  • aby czyszczenie było jeszcze łatwiejsze, zaleca się namaczanie grzybów w wodzie przez kilka minut;

  • jeśli grzyby mają być suszone, czyszczenie odbywa się na sucho, bez wstępnego namaczania;
  • suszenie kapsli grzybowych pokrojonych na talerze można przeprowadzić w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub w piekarniku, w temperaturze 70 ° C;
  • dobrze wysuszone grzyby tego gatunku doskonale nadają się do przygotowania proszku grzybowego, a następnie doprawienia go pierwszymi i drugimi daniami;
  • przed gotowaniem zup, do dalszego duszenia i smażenia zaleca się gotowanie grzybów przez 10-15 minut.

Jadalne Grzyby: Odmiany

Kozlyak jest jednym z najczęstszych przedstawicieli grzybów rurkowych w naszych lasach, a większość miłośników spokojnych polowań wysoko ceni sobie jego dobry smak, a także możliwość uniwersalnego zastosowania.



Poprzedni Artykuł

Wszystko o skromnym rekruterze: popularne odmiany, sekrety uprawy i hodowli

Następny Artykuł

Grzyby grzybowe: odmiany i metody zbioru